Mijn naam is Haas

Op het eerste gezicht lijkt er niets mis met Leo de Haas. Hij mag dan een non-programma presenteren over auto's & automobilisten bij de NCRV. Maar op die schokkerig gefilmde politiebeelden met verwijtend commentaar van Leo na is er niets aan te merken op onze ideale schoonzoon.
Mosterdgroene pakken met paarse overhemden of een handgebreide wollen trui uit grootmoeders tijd zijn misschien niet de beste keuzes qua kleding, maar verder is Leo een onberispelijk man. Dat is nou juist het storende er aan. Achter die façade van onkreukbaarheid moet een dieper geheim liggen.

De donkere kant van Leo.

De duistere zijde zal vast niets met auto's te maken hebben. Er zijn natuurlijk veel meer mannen van middelbare leeftijd die voor hun plezier met een loei van een erectie in een laagliggende bolide plaats nemen. Zo'n hobby is weinig origineel & Leo kan wel wat originaliteit gebruiken in zijn grijze bestaan.
Zou hij wellicht graag tinnen soldaatjes in vleeskleurige tinten beschilderen? Zou hem dat genoegen schenken? Men kan er alleen naar gissen.
Leo is er in ieder geval de man niet naar om in de slaapkamer overspelig te gaan zitten wezen met een tutter in de mond & een luier om. Zoiets is uiteraard veel te vulgair. Leo zit niet voor niets bij de omroep die "mensen in hun waarde laat".
De duistere kant van Leo de Haas blijft dus een raadsel. Hoewel het feit dat hij zijn vriendin Esther ontmoet heeft bij "Blik op de Weg" of de 434 pagina's zoekresultaten van Google misschien ook best wel sinister zijn.