Huwelijksfilm

Het is sowieso typisch dat mensen die beide in hetzelfde, aftakelende huwelijk vastzitten toch nog naar de bioscoop willen met elkaar. Eigenlijk walgen er van.
Dat manlief luidruchtig zijn neus ophaalt, precies tijdens de romantische stukken. Of dat zij onbedaarlijk zit te grienen als er een batterij waxinelichtjes op het scherm verschijnen of het woord "liefde" ook maar een keer in de mond wordt genomen.

Eigenlijk zou hij veel liever op de bank hangen & om half twaalf naar die soft-seksserie op RTL5 serie zappen, terwijl zij boven aan het strijken is.
Zij zou veel liever op de bank hangen met een glas sherry & de opgenomen soap van vier uur. Maar ze moet strijken.

Hij wordt te dik, zij is aan het uitzakken & de seks is al jaren niet meer wat het was. Van 8 tot 5 wordt er gewerkt. Om 6 uur gegeten & om 8 uur is er Journaal. & Zo gaat dat al jaren.

Zou dat de reden zijn dat het stel links voor me in de bioscoop zo dicht bij de deur ging zitten? Dat ze, voor het geval een van hen eindelijk eens de verzwegen waarheid zou zeggen, zo snel mogelijk de zaal weer konden verlaten?


Het zou zo maar kunnen. Vluchtgedrag.

Gel.

Het komt wel eens voor dat ik in de bus zit & me daar dan ook ten volle van bewust ben. Het fascinerende aan een bus is dat die voertuigen nooit schoon zijn. Op de achterste bank hebben middelbare scholieren leuzen gekalkt die de wedergeboorte van Hitler als hoofdthema hebben. Als je niet oppast pak je ergens met je hand in de verse kauwgum, of plet je een halve rijstwafel die men heeft achtergelaten op een stoelzitting.

De ruiten van een bus zijn echter nog vreemder. Zeker die incidentele vettige plekken die je wel eens ter ooghoogte kan waarnemen. Het duurde even voordat ik door had dat die vettigheid gewoon kwalachtige afdrukken zijn van haargel of wax.

Het beeld van een jonge brugklasser die 's ochtends nog even zoet in slaap valt tegen het ranzige busraam & zodoende een vettige, kwalachtige vlek achterlaat op datzelfde raam houd me nu al dagen bezig.

Werkgever.

Waarom noemt iedereen zijn werkgever "baas"?
De man (of vrouw) in kwestie heeft ook gewoon een naam.

Het is ook nog eens onhandig communiceren...

Honden worden ook naar het asiel gebracht door hun baas...

Baas.


Bah.

Een Dag in het Leven van... / DEEL 02

Drie maal tafelen dit keer.

Alleerst; Tijdens de Conventie voor Gefrustreerde Ex-Poeliers.
Dwight & Bill garen enige kilo's kip.



Nee, dit is geen gaarkeuken in Centraal-Sudan, maar de Bijeenkomst van The Torrance Firefighters Association. Die, oh ironie, een liefdadigheids diner hielden voor de The Alisa Ann Ruch Burn Foundation. Spelen met vuur, noemen wij dat.


Let ook op de Ravi Shankar look-a-like, gereïncarneerd als Spaghettisausroermeneer.



Ten slotte het Samenzijn van PACK485 uit Jacksonville.



Vooral de tafeldecoraties waren een blikvanger tijdens deze bijeenkomst.
Of om boyscoutmoeder Mary-Jane te quoten:

"These home-made decorations are not wigwams! They're are called tipis!"

& Zo is het maar net, Mary-Jane.


Gezelligheid kent geen tijd.

Howard.

Soms heb je dat wel eens... Van die mensen, die door er eigenlijk gewoon te zijn al meteen een hele hoop irritatie opwekken. Ik weet niet wat het is, maar Howard Komproe krijgt het meestal voor elkaar om de Ware Mensenhater in mij naar boven te halen. Niet dat daar nou zoveel voor nodig is, maar goed.

Het is niet omdat het een uitgerangeerde mediafiguur is, die als Laatste Reutelende Wind in zijn Nietszeggende Carrière nog in een Postbankspotje mag spelen met Xander de Buisonjé. Ik bedoel; iets vergelijkbaars deed Gerard Cox ook.

Het is iets anders.

Misschien komt het omdat ik totaal niet weet waarom Howard vandaan komt. Hij schijnt stand-up comedian te zijn, maar ik zie hem nooit stand-up comedian zitten wezen... Blijkbaar acteerde hij ook in Het Klokhuis & Dat terwijl ik in de veronderstelling verkeerde dat ze bij dat programma al jaren een racistische eindredacteur hadden die alleen blonde meisjes als Yvon Jaspers wilde aannemen. Nooit gezien die Howard, in Het Klokhuis.

Dan vermeld zijn CV nog dat hij "vast panellid" is. Daar ken ik hem dan weer wel van. Uit zo'n quiz, die op Net5 een stuk of wat afleveringen kende, over grappige [sic] reclames (uiteraard allemaal buitenlandse). Howard gaf commentaar.

Maar om panellid te kunnen zijn moet je toch iets gedaan hebben in je leven als mediapersoonlijkheid? Zelfs voor Waku Waku moest je als panellid minstens een andere derderangs quiz gepresenteerd hebben, of in een soap gespeeld hebben...

Howard niet, die wérd het allemaal gewoon. & Nog snap ik niet waar hij ineens vandaan kwam.

Check mijn nieuwe voorwielaandrijving...

Op de parkeerplaats bij het busstation staan bijna iedere dag vier dezelfde auto's in het gelid. Allen zijn ze geblindeerd. Incidenteel stijgt er wat sigarettenrook op uit een van de geopende raampjes. Soms rijdt er eentje weg, om daarna met 90 km/u weer terug te keren & net voor het parkeervak terug te remmen naar 20 km/u... Zo rij je blijkbaar prettiger...
Dat is ongeveer alles wat daar plaats vindt. & Toch moet er meer achter zitten.

In de veel te laag liggende bakken met vier uitlaten zitten namelijk minstens twee jongens & die zitten daar minstens vier tot zes uur per avond.
Wat doen ze daar dan? Muziek luisteren is dan een ding wat zeker is, daar kan namelijk heel de buurt (inclusief het kinderdagverblijf) van genieten. Op de een of andere manier is het juiste geluidsniveau het volume waarbij de vering van de wagen vervaarlijk meedeint op de monotone beat.

Maar wat doen ze daar toch? Communiceren ze non-verbaal door de zwarte raampjes met de andere auto's om hen heen? Hebben ze veel te jonge, zwaaropgemaakte pubermeisjes voor algemeen gebruik op de achterbank liggen? Maken ze elkaar opgewonden met verhalen over de nieuwste verchroomde uitlaat? Roken ze misschien meer dan alleen Marlboro? Proberen ze tevergeefs stickers met teksten als "Holland Hardcore" of "Rotterdam Terror Corps" van een velletje af te peuteren?
& Bovenal; vinden ze er wat aan, of doen ze het omdat ze niets beters te doen hebben?

Mysteries.

Toch best tof van Bob...

Buiten het feit dat het aardig onzinnig is om pseudo-antieke schilderijlijstjes op het internet te zetten, trof mij de eenvoud van het onderstaande zeer.

Ik begrijp alleen nog steeds niet waarom bijzondere uitspraken in een lijstje moeten zitten. Bob zal er wel een reden voor hebben gehad. Niettemin een lovenswaardig initiatief.

Gelukkig bestaan dit soort mensen nog. Chapeau, Bob.

De Erfenis van Pim

Iets meer dan twee jaar na het hele gebeuren kan ik me nog steeds verwonderen om hetgeen wat Oom Pim bij mensen los maakte. Vooral het creatieve gevoel, niet al dat oeverloze gegal dat het vroeger allemaal toffer was.

Een pareltje, niet alleen visueel:


Niet alleen visueel komt met men overdonderende resultaten, deze Pim Fortuyn In Memoriam Mix mag er ook zeker wezen!

DOWNLOAD:
Pim Fortuyn In Memoriam Mix (mp3, 1 MB)

Ontroerend toch, dat de dood van een politicus je aan kan zetten tot het maken van zulke audiovisuele schoonheid. Mijn zegen hebben ze.

Een Dag in het Leven van... / DEEL 01

Als fervent besurfer van de website van de Ku Klux Klan kom je uiteindelijk onherroepelijk op fotografische juweeltjes uit. Het enige wat me nu eigenlijk te binnen schiet is hoe ze dat nou precies doen, eten met zo'n grote, witte kap op.

Gezellig saampjes aan tafel. Biddend. Uiteraard in klederdracht, anders is het niet echt...


Grote Draak Jean uit Indiana aan een bord flets eten...

Dit gezellig samenzijn vraag om een gedegen quote van de vrouw van Pastoor Robb (Groots Klanopperhoofd), Rachel Pendergraft:

The white Christian women of America must unite. Our families, faith, and homeland is at stake. Whether you're young or old, married or unmarried...pick up the banner and take your place. Together we can take back America!


BRON: Mrs. Rachel Pendergraft, National Grand Council, The Knights

Zo'n vertederende kijk in het leven van Klanleden doet je toch ook afvragen waarom zulke lelijke mensen andere mensen, die wel op de een of andere manier mooi zijn, het licht in de ogen niet gunnen.

Zwenkwieltjes.

Het is wat je noemt wonderbaarlijk; de hoeveelheid jonge moeders die op een regenachtige zaterdagmiddag zin hebben om door de binnenstad te gaan wandelen om te winkelen. Dat doen ze niet alleen, dat doen ze bij voorkeur met een kinderwagen.

Nu wil het feit dat deze dames altijd te laat beslissingen nemen. Die ene overhaaste beslissing om een kind te nemen daargelaten. Een vrouw met een kinderwagen zal nooit doelgericht een winkel inrollen om er de boodschappen te doen die ze nodig heeft. Nee. Eerst loopt ze half voorbij het pand, om er daarna achter te komen dat ze toch in dat pand moet wezen. Aangezien ze niet alleen zichzelf meesleept, maar ook een kind in een wagen, wordt manoeuvreren redelijk moeilijk. Dat merk je dus, als je als achteloze voorbijganger twee van die voorwielen in je schenen geramt krijgt...
Ineens naar rechts uitwijken, terwijl jij daar loopt, in gedachten verzonken de inhoud van je portemonnee aan het rangschikkend.

Uiteraard is dit niet de enige, ronduit vervelende eigenschap van jonge moeders met kinderwagens. Ze blijken er namelijk ook nog eens vriendinnen op na te houden (uiteraard ook met kinderwagen). Niet alleen zien jonge moeders de winkels te laat die ze eigenlijk binnen willen gaan, ze blijken ook nog eens volkomen blind te zijn voor hun soortgenoten waarmee ze normaal gesproken oeverloos wauwelen over bedorven Olvarit. Na wat uitbundig geschreeuw & wat nutteloze gebaren van herkenning wordt de kinderwagen abrupt gestopt & naar de soortgenoot verplaatst. Wat weer als resultaat heeft dat je op moet passen dat je schoenpunten niet overreden worden door twee grijze zwenkwieltjes.

Weinig begrip ook, die moeders, als je ze vanuit hun ooghoeken nog vuil nakijkt.

Gelukkig begeef ik me niet zo vaak in de binnenstad.
Eigenlijk zou ik deze post natuurlijk af moeten maken met een wervelende slotconclusie, maar dat wil op het moment niet erg.

Yvonne Halfens wil wel, helaas is haar expositie in "Het Gele Stoeltje" al in 2002 geweest. Zonde van haar Tehatex-handvaardigheid opleiding.


BRON: Yvonne Halfens

Ook zoiets wat ik me regelmatig afvraag...

Toch een van die fundamentele levensvragen die waardevol genoeg zijn om op je koelkast te hangen: